Meer informatie
Kathryn Stockett Een keukenmeidenroman Een ontroerende roman, vol scherpte, humor en hoop, een tijdloos en universeel verhaal over grenzen respecteren en grenzen verleggen... Nu al uitgeroepen tot de verrassing van het jaar o Al maanden op de New York Times-bestsellerlijst o Verschijnt in 16 landen o 'Starred reviews' in Publishers Weekly en Kirkus o Leesexemplaren beschikbaar o Advertenties in boekhandelsmagazines o POS materiaal op aanvraag Een keukenmeidenroman is een opbeurende roman die speelt in Jackson, Mississippi, tijdens het ontstaan van de burgerrechtenbeweging, waar aan zwarte vrouwen de opvoeding van blanke kinderen werd toevertrouwd, maar niet het poetsen van het tafelzilver. Het is 1962 en Eugenia, bijgenaamd Skeeter, is na haar afstuderen weer thuis en wil schrijfster worden. Haar wordt aangeraden te schrijven over wat haar raakt. De 'toiletpolitiek' van haar beste vriendin Hilly verwart haar en maakt een gevoel van verzet tegen de onzinnige segregatie in haar wakker. Ze begint de verhalen te verzamelen van zwarte vrouwen. Het verhaal van Aibileen, die 17 blanke kinderen heeft opgevoed, maar haar eigen zoon heeft verloren bij een ongeluk terwijl de blanke bazen de andere kant opkeken. Het verhaal van haar vriendin Minny die ontslagen is omdat ze haar blanke bazin van repliek diende. Het boek dat Skeeter samenstelt met de hulp van Aibileen en Minny, bevat vele schrijnende en schokkende verhalen, maar geeft ook trots en hoop aan de zwarte gemeenschap, en het geeft Skeeter de moed om haar persoonlijke grenzen te verleggen. Kathryn Stockett groeide op in Jackson, Mississippi. Ze studeerde Engels en creative writing aan de Universiteit van Alabama, en verhuisde naar New York waar ze werkte in de tijdschriftenmarketing. Dit is haar eerste roman. www.kathrynstockett.com 'Ik weet bijna zeker dat niemand uit ons gezin ooit aan onze hulp Demetrie heeft gevraagd hoe het was om als zwarte in Mississippi te werken voor een witte familie. Het is nooit in ons opgekomen om die vraag te stellen. Het was een vanzelfsprekendheid en niet iets om bij stil te staan. Toch had ik gewild dat ik oud genoeg en belangstellend genoeg was geweest om Demetrie deze vraag wel te stellen. Ze stierf toen ik zestien was en ik ben jaren bezig geweest om me voor te stellen wat haar antwoord zou zijn. En daarom heb ik dit boek geschreven.' -Kathryn Stockett